هر کــــــــس بمراد خویش یک تک بـــــــــــدوند
این کـــــــهنــه جــــــــهان بــــــــکس نماند باقــــــــی
رفـــــــــــتند و رویـــــــــــم دیگر آیند و رونـــــــــــد
از آمــــــــدنم نبود گـــــردون را ســــــــــــــــــــــود
وز رفــــتن مـــن جـــــــــــلال و جـــــــاهش نفزود
وز هیــــچ کـــسی نـــــیز دو گــــــوشم نـــــــــــشنود
کاین آمــــدن و رفتنــــم از بــــــــــهر چــــــه بود
گــــــــر چـــــــه غــــم و رنج مـــــن درازی دارد
عـــــیش و طــــــرب تو ســـــر فــــرازی دارد
بــــر هــــر دو مـــکن تـــــــکیه که دوران فلـــــک
در پـــــــــرده هـــــزار گونه بـــــــازی داری
|
|
|
نشود فاش کسی آنچه میان من و تست تا اشاراتِ نـظر، نامه رسان من و تست گوش کن ! با لب خاموش سخن می گویم پاسخم گو به نگاهی که زبان من و تست روزگاری شد و کس مردِ رهِ عشق ندید حالیا چشمِ جهانی نگران من و تست گرچه در خلوتِ رازِ دل ما کس نرسید همه جا زمزمه عشقِ نهان من و تست اینهمه قصه فردوس و تمنای بهشت گفتگویی و خیالی ز جهان من و تست نقش ما گو ننـگارند به دیباچه عقل ! هر کجا نامه عشق است ، نشان من و تست سایه ! ز آتشکدة ماست فروغ مَه و مِهر وه از این آتش روشن که به جان من و تست
گوش کن ، جاده صدا می زند از دور قدمهای تو را چشم تو زینت تاریکی نیست پلکها را بتکان ، کفش به پا کن و بیا و بیا تا جایی ، که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد و زمان روی کلوخی بنشیند با تو و مزامیر شب ، اندام تورا ، مثل یک قطعه آواز به خود جذب کنند. ♣ پارسایی است در آنجا که تو را خواهد گفت بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
